میلاد باسعادت امام محمد باقر(ع) بر همه شیعیان مبارک

در ایام امامت

خویش، با ولید بن عبدالملک، سلیمان بن عبدالملک، عمر بن عبدالعزیز، یزید بن

عبدالملک و هشام بن عبدالملک هم عصر بود. در زمان خلافت هشام، سال 114

هجری در 57 سالگی به شهادت رسید و در قبرستان بقیع، در کنار پدر و جد

مادری خود امام حسن مجتبی(ع) دفن شد. پایه­گذاری نهضت علمی با این که

آغاز امامت آن حضرت با خلافت ولید بن عبدالملک همراه بود و در شرایط

نامساعد اجتماعی قرار داشت، اما توانست نهضتی علمی را پایه گذاری کندکه

تا آن زمان، در اسلم بی سابقه بود. معارف پردرج اسلام، به خاطر ممنوعیت نشر

 احادیث که تا آن زمان نیز ادامه داشت، کم کم به دست فراموشی سپرده می­شدو

محصولات وابستگان به خلفای وقت، جایگزین آنها می­شد؛ ولی امام باقر(ع) با

دوراندیشی و تحمل مشکلات بسیار، توانست مقدمات تأسیس یک دانشگاه

بزرگ اسلامی را پایه­ریزی کند آن حضرت که در تمام صفات والای انسانی،

سرآمد روزگار خود بود، توانست شیفتگان علم و فضیلت را سراسر جامعه

اسلامی آن روز، دور خود جمع کند و آن­قدر ورایات واحادیث و آثار علمی در

زمینه مسائل و احکام و تفسیر و تاریخ اسلم و انواع علوم از ایشان به یادگار

مانده که ازهیچ یک از امامان معصوم، جز فرزند بزرگوارش امام صادق(ع)

دیده نشده است. گروهی از اصحاب پیامبر(ص) و تابعین و دیگر طالبان علم،

از محضر درس او بهره می­گرفتند که شیخ طوسی(ره) در رجال خود، نام 468 نفر

از آنان را آورده است. بسیاری از بزرگان اهل سنت، همچون ابوحنیفه،

مالک بن انس، حمد بن ادریس شافعی، زیاد بن منذر نهری، اوزاعی زهری و

ابن مبارک، از محضر درس آن حضرت، استاده­های فراوان برده­اند.

کتاب­ها و نوشته­های دانشمندان و مفسران و مورخان اهل تسنن، همچون طبری،

خطیب بغدادی، ابونعیم اصفهانی و کتبی مانند: «موطأ» مالک، سنن»،

بن داوود، «مسند»، ابی حنیفه، «مسند» مروزی، «تفسیر نقاش»،

«تفسیر زمخشری» و ده­ها کتاب دیگر که از مهم ترین کتب اهل تسنن

هستند، سرشار از سخنان ارزشمند آن حضرت می­باشند.[68]

امام پنجم شیعیان، هم­نام رسول خدا و تنها کنیه ­اش ابوجعفر است.

  نویسندگان هفت لقب معروف برایمحمد بن علی(ع) ذکر کرده­اند                  

باقرالعلوم، شاکر،­هادی، امین، صابر، اهد وشبیه و از همه معروف­تر باقرالعلم

است که این لقب زیبا از سوی خدای سبحان و رسولخدا(ص) برای حضرت برگزیده شد.

محمد بن علی از نظر دانش به مقامی رسیدکه خدای سبحان، وی را

باقرالعلم یعنی شکوفاکننده علم دین و نمایان سازنده دانش نامید .

حتی این لقب زیبا رد کتاب­های آسمانی پیش از قرآن نیز دیده می­شود.

هشام بن عبدالملک ـ خلیفه وقت ـ او را در مسجدالحرام دیدغ در حالی که بر

دست غلامش تکیه کرده بود. از او پرسید: آیا او همان کسی است که مردم

عراق بهت­زده علم­اش هستند؟ غلام پاسخ داد: آری. خلیفه به غلام دستور داد

امام را برای پاسخ به پرسش­های خلیفه فراخواند. خلایفه پرسش­ها را مطرح کرد.

امام به گونه­ای پاسخ دادکه هشام خاموش ماند و هیچ نگفت.

بحارالانوار، ج 46، ص 332.

پاسداری از اندیشه­ ها

امام باقر(ع) در زمانی زندگی می­کرد که از یک­سو، نقل و کتابت احادیث پیامبر

ممنوع شده بود و از سوی دیگر، احادیث ساختگی، دهان به دهان می­گشت.

فرقه­ های گوناگون سر برآورده و دین را با سلیقه خود تعریف می­کردند.

یهودیان و مسلمانانی که یهودی بوده و ناگزیر، اسلام را پذیرفته بودند،

دین را به سمت آموزه­های تحریف شده یهودی بردند. تجمل و خوشی­خواهی

در میان مسلمانان رایج شده بود؛ در حالی که بحران اقتصادی گریبان­گیر

جامعه بود و فضاهای تنگ سیاسی، مزید بر علت. در این میان،

امام باقر(ع) می­کوشید فهم درستی از دین ارائه دهد. احادیث پیامبر و

امامان پیشین را احیا کند، از انحرافات جلوگیری نماید و این اهداف، پایه گذاری

نهضتی بزرگ را می­طلبیدکه امام باقر(ع) با تربیت شاگردانی فراوان از اقصا

نقاط جامعه اسلامی به آن همت گماشت و فرزند بزرگوارش، آن را به بار نشاند.

شبهاتی عظیم درباره خداوند در ذهن مردم بود که درباره او، اندیشه مرئیت،

جسمانیت، تشبیه و غیره قائل بودند. بخش مهم از اوقات تدریس و تعلیم

امام باقر(ع)، صرف این شد که اعتقادات مربوط به توحید را در مردم اصلاح کند.

علی قائمی، فجر دانش­ها، انتشارات امیری، چاپ اول، زمستان 1376، ص 352.


دستاوردهای زندگی امام باقر(ع)

این امام بزرگوار، مبانی عقیدتی و باورهای دینی جامعه اسلامی را استوار کرد

به نقد و تخطئه اندیشه­های انحرافی و باورهای نادرست راه یافته در قلمرو

اسلامی پرداخت. فرهنگ فقهی و احکام شریعت را گسترش داد، با رو­های

غلط در کار اجتهاد و استنباط احکام فقهی مبارزه کرد، جامعه شیعی را به سوی

اندیشه­های ناب اسلامی هدایت فرمود، تشکیلات شیعی را از خطر انهدام و نابود

شدن در زیر چرخ­های حاکمیت استبدادی امویان حفظ کرد و به جامعه اسلامی

در زمینه ­های عبادت، زهد، کار و تلاش، علم، اخلاق و حضور مفید و

سازنده در اجتماع، الگوهای عملی را شناساند.

امام باقر، جلوه امامت در افق دانش، تحقیق گروه تاریخ اسلام، نگارش:

احمد ترابی، انتشارات آستان قدس رضوی، چاپ دوم، 1375، ص 22.

 

کینه توزی که از اصحاب شد

مرد شامی، با این که کینه اهل بیت در سینه اش موج می­زد، همواره در

مجلس امام باقر(ع) حاضر می­شد. وی روزی به حضرت گفت: شرکت من در

جلسه شما به خاطر علاقه ام به شما نیست که من کینه توزترین فرد نسبت به

اهل بیت هستم. اما شیرین سخنی و ادب و اخلاق تو مرا جذب کرده است.

امام(ع)، مهربانی و لطف خود را نسبت به او افزود تا این که آن مرد دست

از دشمنی برداشت و از دوستان حضرت شد. حتی هنگام مرگ، وصیت کرد

که باقرالعلوم(ع) بر وی نماز بخواند.

منبع :http://kh-emamreza.blogfa.com/

/ 0 نظر / 11 بازدید